Into the USA

De eerste 24 uur

Ik ben in Amerika!!! Ik kan het eigenlijk nog steeds niet helemaal geloven, zo bizar om dan eindelijk daar te zijn waar ik zoveel over gelezen en gehoord heb. En natuurlijk heel erg naar uitgekeken heb. Mijn eerste dagen hier waren tot nu toe super! Mijn vlucht verliep soepel: het spannendste moment was eigenlijk toen ik mijn bagage ging inchecken. Mijn koffer was op de kop af 20.0 kg en m’n backpack (die ik als handbagage had) was ook precies de maximale afmetingen. Of eigenlijk net te groot, maar de WoW air medewerkster keurde het zowaar goed. Tot zover dus weer alle slechte recensies die ik over WoW air gelezen heb. Ze hadden er wel gelijk in dat alles heel basic is, geen tv-schermen met films bijvoorbeeld, maar daar is de prijs dan ook naar. En nu kon ik kijken waar ik zin in had: dat was dus een half seizoen Girlboss. Dat speelt zich trouwens in San Francisco af, dus een aanrader als je een indruk wilt krijgen waar ik leef. Je moet alleen wel tegen een portie girl drama kunnen..

Ook de horrorverhalen die ik van iedereen had gehoord over de douane bij aankomst in Amerika waren verre van de waarheid. Of in ieder geval, van mijn ervaring. Ik vond de Amerikaanse ambassade in Amsterdam een grotere verschrikking. Ik werd natuurlijk naar mijn paspoort en visum gevraagd, en wat ik hier kwam doen, maar de officer vroeg er niet op door. Het leek zelfs of het hem niet echt iets kon schelen. Ook hoefde ik mijn bagage niet te laten checken, maar dat was misschien meer een kwestie van geluk. De officer vroeg waar ik naar toe ging en toen ik Berkeley antwoordde, mocht ik gewoon door lopen!

Toen moest ik nog de BART (de lokale trein/metro) nemen naar Oakland, waar mijn kamer is. Na ongeveer een uur kwam ik daar op een bijna verlaten station aan, want het was inmiddels al half 11 ‘s avonds. Maar de dienstdoende conducteur vroeg me meteen waar ik vandaan kwam en waar ik heen moest. Mijn huisbazin zou in haar groene Sabura op me staan wachten, maar ze was er nog niet. Dus bood hij me zijn telefoon aan, zodat ik kon haar bellen. Maar natuurlijk kwam op het moment waarop ik op bellen drukte, mijn huisgenoot aanreden. Desondanks hielp de conducteur me nog met mijn bagage. Het maakte dat ik me meteen zo welkom voelde! De verhalen dat Amerikanen het toonbeeld van vriendelijkheid zijn kloppen dus wel. Of in ieder geval, tot nu toe dan.

Verder was ik te voren bang dat ik alleen maar vette hamburgers zou kunnen eten, maar het tegenovergestelde is waar: het restaurant aanbod is super divers omdat hier zoveel nationaliteiten wonen. Ook is het hier een walhalla voor vegetariërs en daar had ik stiekem op gehoopt, want dat probeer ik zoveel mogelijk te zijn. In Nederland is dat af en toe lastig omdat de keuze voor vegetariërs in restaurants vaak beperkt is, maar dat is hier verre van het geval. Ze hebben zelfs pure vegan restaurants. En dan de supermarkt: ik denk dat ik nog nooit ergens zo vaak het woord ‘organisch’ heb gezien. En de groente- en fruit afdeling is enorm, die beslaat zo ongeveer ⅓ van de winkel. Tot zover dus ook dit vooroordeel..

 

Leave a Reply

Your email address will not be published.